آرام جان

aaraamejaan — Tue, 06 Jan 2009 20:56:15 GMT

گنجشك پر ، جبريل پر ، بابا ...سه نقطه
من پر، تو پر، هركس شبيه ما... سه نقطه

عمه! نه، عمه بالهايش پر ندارد
حالا بماند در خرابه تا... سه نقطه

اين محو يكديگر شدن در اين خرابه
يا اينكه ما را مي پراند يا... سه نقطه

اصلاً چرا من خواستم پيشم بيايي!
بابا شما كه پا نداري تا... سه نقطه

يادت مي آيد، روزهاي در مدينه
دو گوشواره داشتم حالا... سه نقطه!

وقتي لبت را زير پاي چوب ديدم
مي خواستم كاري كنم امّـا... سه نقطه!

انگشت خود را جمع كرد و ناگهان گفت
انگشت پر، انگشتر بابا... سه نقطه

علي اكبر لطيفيان

باز از سینه دلم ، با دل خون ، پای برهنه زده بیرون ، به گمانم شده مجنون!
به کجا می بردم این که چنین بال کشیده است و پریده است و رهیده است
چه جانکاه ،کشید از دل خون آه!
دلم سوخت برای دلم و تا که نشستم به بر حرف دل خویش
شنیدم که به لب، ندبه کنان ، مویه کنان ، موی کنان
آه کشان ، از دل و جان ، گفت :سوال از چه ؟
ببین حال شب و روزم و این غصه جانسوز
که یاران و رفیقان همه گشتند مسافر- همه زائر، همه حاجی،همه مُحرم
و گمانم که هم الان همگی گرم طوافند
به دور حرم قبله عالم ،همان عشق معظم ، همان روح مکرم
خداوند غم و اشک محرم، و من غم زده اینجا، تک و تنها.
باز هم با دل خون گفت: دل من تو کجا دیده دو چشمت
که در این ظلمت گمراهی و این عصر سیاهی
که کسی خرج کسی شعله کبریت نکرده است
دو خورشید طلائی ،که دو تا پرچم سرخ است نمادش
به مدار هم و با هم بدرخشند و بتابند و نخوابند شب و روز
دل گمشدگان را چو بیابند
چه بزمیست در این سفره
که یک سوی بود جنت الارباب و بود سوی دگر جنت العباس
و در آن بین چه بین الحرمینی است
که با شور حسینی همه سینه زنان ،گریه کنان ، ناله زنان
شور بگیرند برای پسر حضرت زهرا !.

aaraamejaan — Tue, 06 Jan 2009 09:31:18 GMT

مشك بر دوش به دريا آمد
همه گفتند كه موسي آمد
نفس آخر ماهي‌ها بود
ناگهان بوي مسيحا آمد
از سر و روي فرات ، آهسته
موج مي ريخت كه سقا آمد
او قسم خورده كه سقا باشد
از زماني كه به دنيا آمد
دست بر زير سر آب نبرد
علقمه بود كه بالا آمد
كاش آن تير نمي آمد ، حيف
از بد حادثه اما آمد
انكسار از همه جا مي باريد
از حرم شاه حرم تا آمد
داشت آماده‌ي هجرت مي شد
كه در اين فاصله زهرا آمد
از دل علقمه زيبا مي رفت
مثل آن لحظه كه زيبا آمد

علی اکبر لطیفیان

aaraamejaan — Sun, 28 Dec 2008 15:10:18 GMT

یک تکّه حافظه!

خسته و درمانده در حال گذر از برهوت لحظه ها با کوله باری از چرایی ها و اندیشه ها بودم.

شمع آسمان حوصله ام به انتها رسیده بود و سراب ها هم، چون شبهی در پسِ غروبِ خورشیدِ کویر، یکان یکان در چین و چروکِ دهن واکرده ی بیابانِ آرزو آب می شدند. گویی دوباره باید طنین ناقوسِ گوش خراشِ کلیسایِ سکوت، که زمان محاکمه را فریاد می کند، در پرده های شنوایی ام تحمل کنم.

ناگهان آشنا پژواکی افسار مخاطره ام را به سویی دیگر کشاند. التهابی عجیب ! پیچک وار گرداگرد احساسم را فرا گرفت با شتاب هرچه تمام تر سیمرغ جان را به درّه امید پرواز دادم . انعکاسی در آن غروب سیماب گون دریای درونم را متلاطم نمود و کشتی احساسم را به سمت ساحلِ خود متمایل کرد،گویی مرواریدِ شکسته‌ی این صدفِ آرمیده در ساحلِ تنهایی را می شناسم.

آری خودش بود؛ یک تکه‌ی شکسته از چینی خاطراتم !!

یک تکه حافظه !!!

ناگاه سیلابِ بغضِ مرواریدِ شکسته ، جوشیدن آغاز کرد و فراموشی سنگینِ مرا چون پرِ کاهی بر تخت سلیمانِ خاطر نشاند و از تمام پیچ و خم های آشنای مسیر زندگی عبور داد؛ مرا با خود از خشکی ها و دریاها ، کوه ها و جنگل ها، دره ها و دشت ها و ... هاو.... ها گذراند، تا ... تا... تا به ابری ترین بهار لحظه ها و کوچک ترین ترانه ی بودن ها و عریان ترین معنی پوشش هارسانید و...

آری به یادم آورد اولین مصرع غزل زیستن را که بانگش هنوز در کنگره های وجودم احساس می شود نشانم داد: اولین یادگاری سرخ محبت را و هم آن گاه بود که فراموشی به خاطر آورد جدی ترین شوخی زندگی را ،

تولد را...!

aaraamejaan — Sun, 21 Dec 2008 20:05:18 GMT

دی دید!

صدای دریافت پیام گوشیم که اومد مثل اکثر اوقات دویدم به طرفش!

زیبا سروده بود که :

یا صاحب الزمان!

بر جام من بباران گل بوسه های باران

تا ناگهان سرآید یلدای روزگاران.

این هم تلفیق زیبای دیگری بود از شب یلدا و کسی که یلدا شبان سهمگین زندگیمان را به انتظارش نشسته بودیم!

...شب قرار بود به نیت صله رحم، همه خانواده در منزل بزرگ فامیل که همیشه در منزلشان به روی تمام افراد خانواده باز است ، جمع شویم. چند تا دسته گل نرگس خریدم و حدود ساعت 9.30به آن جا رسیدم.بقیه هم اومده بودند.البته جای یکی از عزیزهای بنده که مجبور بود به علت موقعیت شغلیش سفر کنه بسیارخالی بود.

پس از مدتی از بزرگ خانواده خواستیم که برامون به حافظ تفالی بزنند و ...

ایشان به اتاق رفتند و با کتاب نهج البلاغه و دیوان حافظ برگشتن و گفتن برای تبرک از نهج البلاغه که رساله عملی ایشان هست و خودشان چندین کتاب در همین زمینه به چاپ رسانده اند خطبه ای می خوانند و سپس شروع کردند:

بسم الله الرحمن الرحیم

والعصر. ان الانسان لفی خسر. الا... .

با حسن سلیقه ای که ایشان به خرج دادن و با خواندن نهج البلاغه ، فضای معنوی ای به وجود آوردن، بیش از بیش به وجود این بزرگوار پدرم در دل فخر کردم.

سپس نوبت به حافظ رسید و نیت و فاتحه ای و ...

من ترک عشق و شاهد و ساغر نمی کنم

صد بار توبه کردم و دیگر نمی کنم!

...ناصح به طعن گفت که رو ترک عشق کن

محتاج جنگ نیست برادر نمی کنم.

و شاهدش نیز:

...به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم

بیا کز چشم بیمارت هزاران درد بر چینم

الا ای هم نشین دل که یارانت برفت از یاد

مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم

...اگر بر جای من غیری گزیند دوست حاکم اوست

حرامم باد اگر من جان به جای دوست بگزینم!

و این گونه یکی دیگر از بهترین شب ها ی یلدایمان را در کنار خانواده عزیرمان گذراندیم.

خداوند سایه این عزیزان را که برکت عمر و زندگیمان هستند را به سلامت بالای سرمان نگه دارد.

با امید پایان یافتن یلدای انتظارمان.

aaraamejaan — Fri, 24 Oct 2008 13:18:36 GMT

مختصری از امیر هوشنگ ابتهاج(ه.الف.سایه)

اميرهوشنگ ابتهاج (هـ. الف. سايه) شاعر و اديب
- متولد ۱۳۰۶ رشت
- پايان تحصيلات متوسطه در زادگاه
- چاپ اولين مجموعه اشعار با نام "نخستين نغمه ها" در رشت ۱۳۲۵ كه در قالب شعر كلاسيك بود
- انتشار مجموعه "سراب" نخستين تجربه در زمينه شعر نو ۱۳۳۰ انتشارات صفى على شاه
- انتشار اولين مجموعه از سياه مشق دربرگيرنده شعرهاى ۲۵ تا ۲۹
- انتشار مجموعه "شبگير" ۱۳۳۲ نشر توس و زوار
- انتشار مجموعه "زمين" ۱۳۳۴ انتشارات نيل
- "چند برگ از يلدا" مجموعه شعر، تهران ۱۳۳۴
- "يادگار خون سرو" ۱۳۶۰
- انتشار مجموعه "سياه مشق" ۱ و ۲ و ۳ شامل مجموعه غزليات، رباعى ها، مثنوى ها، دوبيتى و قطعه

- سرودن ترانه هاى جاويدانى همچون "تو اى پرى كجايى" با صداى قوامى و ديگران
- انتشار مجموعه "آينه در آينه" گزيده اشعار به انتخاب دكترمحمدرضا شفيعى كدكنى ۱۳۶۹ كه تاكنون از چاپ دهم نيز گذشته است.
- تصحيح ديوان حافظ با نام "حافظ به سعى سايه" كه از معتبرترين تصحيحات ديوان خواجه است.

گفتن از ابتهاج ، چون گفتن از حافظ مرد راه می خواهد .اما این روزها چنان در« سیاه مشقش» غرق شده ام که نمی توانم از پست مطلبی درباره او هرچند مختصر و کوتاه بگذرم!پس در اندک نوشته های دیگران این گونه می یابمش:

درباره شعر گفته اند كه بايد انعكاس صداى روزانه باشد. سايه اى از واقعيت بنمايد و فراتر از زمان و زمانه خود پيش برود. دراين تعريف مسلماً شعر شعراى بسيارى از دوران معاصر گنجانده مى شود. با اين همه اما در ميان نام هاى ريز و درشتى كه در صد سال اخير سنگ بزرگ شعر را به پيش كشانده اند، نام هايى هستندكه هم عوام مى شناسندشان و هم خواص. هوشنگ ابتهاج يا به قول خودش (ه- .ا.سايه) در اين ميان شايد زبان زدترين و سرشناس ترين شاعر دوران ما باشد. كسى كه بزرگان ادب و ادبيات اورا "حافظ زمانه" ناميده اند.

شايد بتوان مدعى شد كه درميان تمام قالب هاى شعر فارسى، ارادت ابتهاج به غزل بيش از ساير قالب هاست. چه غزل ازمنظر او بامفاهيم بلندى كه ايرانى جماعت قرن ها با آن زيسته است و با آن نفس كشيده از قبيل عشق و رندى و قلندرى و ملامت ومرگ آگاهى و... در آميخته است .

باید گفت يكى از دلايل مراجعه بسيار هنرمندان و موسيقيدانان و موسيقى شناسان به اشعار ابتهاج، روح موسيقيايى نهفته در اشعار اوست.

ابتهاج پيش از آنكه شاعر باشد اهل موسيقى است و به همين علت اغلب اشعارش در موسيقى غرق هستند :

دراين سراى بى كسى، كسى به در نمى زند ‎/ به دشت پر ملال ما پرنده پر نمى زند ‎/ يكى ز شب گرفتگان چراغ بر نمى كند‎/ كسى به كوچه سار شب در سحر نمى زند‎/ نشسته ام در انتظار اين غبار بى سوار‎/ دريغ كز شبى چنين سپيده سر نمى زند‎/ دل خراب من دگر خرابتر نمى شود‎/ كه خنجر غمت از اين خرابتر نمى زند

سايه در قالب غزل شاعرى شناخته شده و محبوب است كه خوب مى داند چه گونه از واژه ها وتركيبات در اين قالب استفاده كند. او شعرهاى ماندگار بسيارى هم در قالب تازه و شعر نو سروده است. درون مايه هاى حسى شعر او در بسيارى از موارد با مضامين اجتماعى پيوند خورده است. يكى از نمونه هاى خوبى كه دغدغه هاى اجتماعى شعر سايه را نشان مى دهد، شعر "كاروان" است كه هنوز خيلى از بزرگترهاى مان جوانهاى دهه سى و چهل، آن را از حفظ مى خوانند:
ديريست گاليا!‎/درگوش من فسانه دلدادگى مخوان!‎/ديگر زمن ترانه شوريدگى مخواه!‎/دير است گاليا! به ره افتاده كاروان.‎/عشق من و تو؟... آه‎/اين هم حكايتى است‎/اما، درين زمانه كه درمانده هركسى‎/از بهر نان شب‎/ديگر براى عشق و حكايت مجال نيست.‎/...
درواقع ابتهاج يكى از مطرح ترين و بهترين شعر سرايان معاصر است كه گرچه در قالب هاى كلاسيك در قله نشسته است اما در زمينه هاى مختلف شعر نو نيمايى نيز اشعارى والا و توانا سروده است. سايه يك نو انديش غزل سراست و دراين راه و روال، در بين معاصران همتايى ندارد. سايه در سايه بهره گيرى بجا و بهنجار از ناب ترين و زلال ترين شاخه جريان غزل سبك عراقى، اين اقبال را يافته كه نيروى باليدن در كناردرختان برومند و تنومند غزل فارسى را به دست آورد.

مضامين گيرا و دلكش، تشبيهات و استعارات و صور خيال بديع، زبان روان و موزون و خوش تركيب و هم آهنگ با غزل از ويژگى هاى شعر سايه است شعر ابتهاج و نام سايه را هرگز نمى توان فراموش كرد.

دكتر شفيعى كدكنى كه گزينه اشعار او را با نام "آينه در آينه" جمع آورى كرده، درباره اش مى گويد: "كمتر حافظه فرهيخته اى است كه شعرى از روزگار ما به يادداشته باشد و در ميان ذخايرش نمونه هايى از شعر و غزل سايه نباشد."

اینک روزنه ای کوتاه به چند شعرش:

آخر دل است این

دل چون توان بریدن ازو مشکل است این
آهن که نیست جان من آخر دل است این
من می شناسم این دل مجنون خویش را
پندش مگوی که بی حاصل است این
جز بند نیست چاره ی دیوانه و حکیم
پندش دهد هنوز ، عجب عاقل است این
گفتم طبیب این دل بیمار آمده ست
ای وای بر من و دل من ، قاتل است این
کنت چرا نهیم که بر خک پای یار
جانی نثار کردم و ناقابل است این
اشک مرا بدید و بخندید مدعی
عیبش مکن که از دل ما غافل است این
پندم دهد که سایه درین غم صبور باش
در بحر غرقه ام من و بر ساحل است این

همیشه در میان

نامدگان و رفتگان ، از دو کرانه ی زمان
سوی تو می دوند ، هان ای تو همیشه در میان
در چمن تو می چرد آهوی دشت آسمان
گرد سر تو می پرد باز سپید کهکشان
هر چه به گرد خویشتن می نگرم درین چمن
اینه ی ضمیر من جز تو نمی دهد نشان
ای گل بوستان سرا از پس پرده ها در آ
بوی تو می کشد مرا وقت سحر به بوستان
ای که نهان نشسته ای باغ درون هسته ای
هسته فروشکسته ای کاین همه باغ شد روان
مست نیاز من شدی ، پرده ی ناز پس زدی
از دل خود بر آمدی ، آمدن تو شد جهان
آه که می زند برون ، از سر و سینه موج خون
من چه کنم که از درون دست تو می کشد کمان
پیش وجودت از عدم زنده و مرده را چه غم ؟
کز نفس تو دم به دم می شنویم بوی جان
پیش تو ، جامه در برم نعره زند که بر درم
آمدمت که بنگرم گریه نمی دهد امان

aaraamejaan — Fri, 19 Sep 2008 12:41:31 GMT

آلبالا لیل والا،آلبالا لیل والا

-یک بار دیگر بخوان!

همیشه این جوری نیست.به ندرت پیش میاد وقتی رمانی را تمام می کنی آرزو کنی کاش فرصتی بود برای بار دیگر خواندنش!

اما این بار نیز یکی از آن به ندرت ها بود!

بی وتن...

رمان دیگری از رضا امیر خانی را که از قضا دو نفر به فاصله ی کوتاه زمانی هدیه ام دادند، بستم و احساس شعف از خواندنش سراسر وجودم را گرفت.

خواستم دوباره از رمانش پست مطلبی بسازم اما از کجایش بگویم که خواننده را خسته نکند...؟

از ارمیای "ارمیا" که از زیر دست و پا ی تشییع کنندگان بیرونش کشیده بودند و در"بیوتن" آورده بودندش؟

ازهفت گدای "من او" که به اندیشه بنده به سیلور من "بیوتن" تبدیلش کرده بودند ؟

از ویرایش خاص رضا امیر خانی که به عمد تمام واژه ها جدا از هم نگاشته شده بود و الحق ضرر شایانی به زبان ادبیات فارسی وارد ساخته بود؟

از سبک جدیدش که ماهرانه در فصل 4پیشه ، به گفته خود به دلیل احترام به نظر مخاطب ارج مند، 5 گزینه را برگزیده بود و از مخاطبین ارج مند!خواسته بود یکی از گزینه ها را برای ادامه رما ن حدس زنند؟

از سبک جدید علامت سجده که هر جایی که نام دلارهای خشی به میان می آید کنار صفحه مشاهده می کردید!

از...

دیدید !نوشتن درباره رمان امیرخانی چند مشکل دارد:

1طولانی ست و پست مطلب ما را یارای گنجاندن نمی باشد،

2 از حوصله مخاطبین ارج مند!بیرون است،

3که از همه مهم تر است:بنده را توانایی انتقاد از این رمان نیست،

4 ،5، 6 و... حدس زنید!

اما در پایان:

به عنوان یک پارسی زبان و علاقه مند به ادبیات و ادبیات فارسی خوان این مرز و بوم از وجود نویسنده ای چنین متعهد به مذهب و اصول گرایی این گونه واقعیت بین کمال افتخار را دارم و بی صبرانه در پی خواندن دیگر نوشته هایش هستم!

نیمه ی مدرنم می گوید چقدر نوشته ات آبکی شد!اما نیمه ی سنتی بشارت می دهد که زیبا ست!

اللهم ارحم من لا یرحمه العباد و اقبل من لا یقبله البلاد!

aaraamejaan — Tue, 16 Sep 2008 14:25:31 GMT

یا کریم!

تو کریمی و کریم٬

دست های سا‌‌ئلان‌ خانه را که پس نمی زند... !

aaraamejaan — Fri, 05 Sep 2008 20:34:18 GMT

این روزها بد جوری دل تنگ بنده بودنشم ٬دلم لک زده براش٬براش عبادت کردن و براش نفس کشیدن٬تو یه جمله براش زندگی کردن... .

مولای یا مولای انت المولی و انا العبد و هل یرحم العبد الا المولی٬

مولای یا مولای انت المعطی و انا السائل و هل یرحم السائل الا المعطی٬

مولای یا مولای انت الحی و انا المیت و هل یرحم المیت الا الحی٬

مولای یا مولای انت الهادی و انا الضال و هل یرحم الضال الا الهادی٬

مولای یا مولای انت الغفور و انا المذنب و هل یرحم المذنب الا الغفور٬

مولای یا مولای... .

التماس دعا.

aaraamejaan — Sat, 09 Aug 2008 16:30:18 GMT

خبرت هست که بی روی تو آرامم نیست؟ طاقت بار فراق این همه ایامم نیست؟

* * *

بی تو ای صاحب زمان ، بی قرارم هر زمان

از غم هجر تو من دل خسته ام

هم چو مرغی بال و پر بشکسته ام

یابن الحسن آقا بیا

aaraamejaan — Tue, 05 Aug 2008 12:09:29 GMT

قبله قلبم کجاست روی حسین است و بس